(fic exo) 'Practical Joke' ...Luhan x Lay

posted on 21 Apr 2013 20:18 by wt00166160 in Fiction directory Fiction, Asian

Title : Practical Joke

Fandom : Exo

Author :  Tienkha!

Rating : ???

Pairing : Luhan x Lay

 

ฟิคเรื่องนี้เกิดจากการอยู่หน้าทวิตเตอร์แล้วเจอสองแฟคนี้ ไรท์ก็จับมามิกซ์กันแล้วชง =w=b

เมื่อลู่หานถามเลย์ว่าเลย์ชอบกินอะไร เลย์ตอบว่าเนื้อกวาง [เนื้อลู่] TRANS. #FACTEXO’

ตอนนี้ลู่หานกับเทาอยู่ที่จีนค่ะ (Via : exonyeoshidae)’

 

 

 

 

 

 

 

 

Practical Joke

 

 

 

 

          Rrrrrrrrrrrr Rrrrrrrrrr

 

                เสียงเรียกเข้าดังขึ้นตรงมุมหนึ่งของห้องซ้อมภายในตึกเอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนต์ท่ามกลางเสียงฝีเท้าที่เสียดสีกับพื้นห้องซ้อมไปมา บ่งบอกว่ามีคนจำนวนมากภายในห้องที่กำลังฝึกซ้อมกันอยู่เป็นจำนวนหนึ่ง รวมถึงเจ้าของเสียงโทรศัพท์ด้วย

                ด้วยความที่เสียงโทรศัพท์ค่อนข้างที่จะรบกวนสมาธิในการซ้อมอยู่ไม่น้อย อาจารย์ที่ฝึกเต้นจึงปล่อยให้ไปรับสายซะก่อน เพราะดูเหมือนว่าปลายสายจะมีเรื่องร้อนอะไรอย่างนั้นแหละ ถึงได้โทรเข้ามาไม่หยุดราวกับว่าถ้าหากโทรศัพท์เป็นปืนกลก็คงกลาดยิงทุกอย่างรอบข้างไปซะสิ้นซากซะแล้ว

 

                “ว่าไงละ”

                (อี้ชิงงงงงงงงงงงงงงง!!!) เสียงร้องโหวกเหวกดังลั่นมาจากปลายสายอย่างรวดเร็ว ทำให้อี้ชิงแทบจะขว้างโทรศัพท์ทิ้งเพราะทนเสียงดังล้านเดซิเบลไม่ไหว

                “- -;”

                (อี้ชิงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!! อยู่ไหมมมมมมมมม!!!)

                “อยู่ๆ”

                (ทำไมเงียบเล่า!!! คนเค้าเป็นห่วงรู้ไหม!!!)

                “ลู่ฮานก็พูดเสียงเบาๆ หน่อยสิ มันแสบหูนะรู้ไหม!” เลย์เริ่มฉุนขึ้นมาเบาๆ บ้างละ จึงเผลอขึ้นเสียงออกคำสั่งคนปลายสายไป จนทำให้ลู่ฮานที่อยู่ปลายเสียงนิ่งเงียบไปสักพักใหญ่ๆ

                (อี้ชิงกล้าสั่งลู่ฮานที่เป็นพี่ใหญ่ได้ยังไงฮะ! เดี๋ยวก็ไม่ซื้อของฝากให้หรอก!)

                “หือ!? ของฝาก? หมายความว่าไง ลู่ฮานอยู่ไหน”

               

                เลย์ที่เมื่อได้ยินประโยคถัดมาถึงกับหูตาไวอย่างรวดเร็ว สายตาของเลย์เริ่มจับตามองไปที่ทุกคนในห้องซ้อมก็พบว่าเทาและลู่ฮานหายไป เป็นเพราะวันนี้เมมเบอร์ทุกคนเข้าบริษัทเพื่อมาซ้อมไม่พร้อมกันทำให้ไม่ทันได้สังเกตว่าใครมาบ้างไม่มาบ้าง แถมอี้ชิงยังต้องเอาเวลาส่วนใหญ่ไปสนใจพาร์ทแดนซ์ของตัวเองที่ยากอยู่พอสมควร ทำให้ลืมเรื่องทุกอย่างไปซะสนิท

                ลู่ฮานที่เห็นเลย์เริ่มแตกตื่นกับการหายตัวของเขาบ้างแล้วก็เอาแต่หัวเราะคิกคักมีความสุข

 

                เขาน่ะ...

 

 

                ชอบให้เลย์เป็นห่วงที่สุดเลย :)

 

 

                “คิกคิกคิก”

                “-*-”

                “ตอนนี้อยู่ไหน”

                “เป็นห่วงหรอ? หรือคิดถึง คิคิคิ” ลู่ฮานพูดทีเล่นทีจริงทำให้เลย์ที่ได้ฟังก็อดที่จะเขินอายไปกับคำพูดไม่ได้ แต่ก็แสร้งทำเป็นเปลี่ยนเรื่องกลบเกลื่อน

                “บะ...บ้าหรอ! ก็แค่ห่วงเรื่องคัมแบคต่างหาก ถ้าลู่ฮานทำได้ไม่ดีละน่าดู -0-///” เลย์พูดอย่างคาดโทษไว้ แต่คนที่สนิทกันอย่างลู่ฮานทำไมจะไม่ดูออกว่าตอนนี้เลย์กำลังเขินอายกับคำพูดของเขามากแค่ไหน

                “คิคิคิ ลู่ฮานซะอย่างไม่มีพลาดอยู่แล้ว”

                “ขี้โม้จริงๆ เลย! ถ้าไม่ยอมบอกว่าตอนนี้อยู่ไหน งั้นจะวางสายแล้วนะ!” เลย์พูดเสียงดุๆ เป็นเชิงเร่งรัดให้คนปลายสายคลายคำตอบแต่ดูเหมือนจะได้ผลเพราะเมื่อลู่ฮานได้ยินคำขู่เจ้าตัวก็รีบสารภาพมาซะหมด ทำให้เลย์แอบลอบยิ้มจนเห็นลักยิ้มที่ข้างแก้ม

                “บอกแล้วๆๆๆๆๆๆ ตอนนี้พี่อยู่ชิงเต่าๆๆๆๆ”

                “แล้วไปทำไมอ่า์”

                “มาเดทกับอาเทาอ่า =w=” เลย์ที่ฟังลู่ฮานพูดก็อดจะพองแก้มด้วยความงอนไม่ได้

 

                เดทงั้นหรอ -3-

 

 

                “งั้นก็เดทกันให้สนุกนะ!” เลย์พูดประชดประชันเล็กน้อย ทำให้คนปลายสอบสัมผัสได้ในน้ำเสียงรีบพูดเอาใจคนตัวเล็กขี้งอนอย่างเลย์

                (ไม่สนุกหรอกถ้าไม่ได้ซื้อของฝากให้เด็กแถวนี้)

                “ใครเด็กกัน! ผมโตแล้วนะ!”

                (ไม่ได้หมายถึงอาอี้ซะหน่อย~ คิคิคิคิ) เลย์ชะงักเล็กน้อยที่ดันไปหลงกลลู่ฮานซะได้ ลู่ฮานก็เอาแต่หัวเราะคิกคักอยู่ปลายสาย

                “ตาแก่ลู่ฮานนิสัยไม่ดี -^-” เลย์ต่อว่าลู่ฮานด้วยชื่อแปลกๆ ทำให้ลู่ฮานอดจะขำขันกับความน่ารักโดยธรรมชาติของเลย์เสียไม่ได้ ถ้าตอนนี้เลย์อยู่ใกล้ๆ นะ ลู่ฮานจะจับฟัดคาที่เลย หุหุหุ =,.=

                (ฮ่าๆ อยากกินอะไรละ เดี๋ยวซื้อไปเป็นของฝาก)
                “อืม...” เลย์ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก็เกิดความคิดแปลกๆ ภายในใจขึ้นมา เจ้าตัวยิ้มจนตาหยีอย่างมีความสุขกับความคิดแกล้งลู่ฮานของตัวเอง ลู่ฮานต้องตกใจมากแน่ๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “อยากกิน.............................เนื้อกวาง (เนื้อลู่)”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                เลย์พูดตอบกลับเป็นภาษาจีนทำให้คนปลายสายที่เข้าใจภาษาบ้านเกิดอย่างรวดเดียวถึงกับใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหูแล้วพูดจาติดๆ ขัดๆ อย่างที่ทำตัวไม่ถูก ไม่คิดว่าเลย์จะแกล้งกันแบบนี้

                “ดะ...ดะ...เด็กบ้า! กลับไปละน่าดู! >[]<

 

 

 

 

 

 

 

                หลังซ้อมเสร็จเมมเบอร์ทุกคนเริ่มทยอยกลับหอกันเพื่อพักผ่อนให้ร่างกายหายเหนื่อยและเช้าวันต่อมาทุกคนก็ยังคงต้องมาซ้อมต่อตามเดิมวนเวียนเป็นวัฏจักร

                ระหว่างทางกลับทุกคนก็เอาแต่บ่นเรื่องที่ลู่ฮานและเทาแอบไปเที่ยวกันโดยไม่บอกแถมไม่ชวนอีกต่างหาก ทุกคนจึงวางแผนที่จะแกล้งทั้งสองคนว่าถ้าหากทั้งสองคนกลับมาจะแกล้งไม่คุยด้วยตลอดวันซะให้เข็ดเลย ซึ่งแผนการนี้เลย์ก็ขอร่วมขบวนกับเขาด้วย ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนหน้านี้จะเพิ่งแกล้งลู่ฮานไปแล้วก็ตาม แต่ก็อยากจะแกล้งลู่ฮานอีก แกล้งเรื่อยๆ เพราะแค่คิดถึงใบหน้าลู่ฮานตอนโดนแกล้งก็ตลกจนกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่แล้ว

 

                “คิก~”

                “หัวเราะอะไรอี้ชิง” ซูโฮลีดเดอร์ฝั่งเอ็มที่จู่ๆ เห็นอี้ชิงหัวเราะขึ้นก็อดถามไม่ได้

                “เปล่า~ ก็คิดอะไรไปเพลินๆ” เลย์เลี่ยงจะไม่บอกและหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างทำให้ซูโฮเลิกที่จะถามแล้วหันไปพูดคุยกับเมมเบอร์คนอื่นต่อจนเวลาผ่านไปสักพักรถก็ขับเคลื่อนมาถึงหอพักทุกคนจึงแยกย้ายกันเข้าห้องพัก

 

 

                03.27 am.

 

                “คิคิคิ”

                “งื้อ~”

 

                เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นข้างๆ หูของร่างบางของอี้ชิงทำให้เจ้าตัวที่กำลังอยู่ในนิทราอันแสนหวานได้แต่ส่งเสียงร้องอย่างขัดใจและพลิกตัวไปในภายใต้ผ้าห่ม ตาหวานประดุจกวางได้แต่มองการกระทำอันน่ารักน่าชังก็อดจะยิ้ม เจ้าตัวโน้มตัวลงไปใกล้ซอกคอขาวเล็กน้อยแล้วค่อยๆ พ่นลมหายใจออกไปที่บริเวณซอกขาวจนคนที่ถูกขนานนามว่าเป็นคนที่บ้าจี้ที่สุดถึงกับดื้นพล่านอยู่ใต้ห่มเพื่อหลบหนีการจู่โจม

 

                “ฮ่าๆ หยุดนะ! มันจั๊กจี้ ฮ่าๆๆๆ” เสียงหัวเราะดังขึ้นเจื้อยแจ้วทำให้ลู่ฮานรีบใช้มือเล็กของตัวเองปิดปากคนใต้ร่างอย่างรวดเร็วเพราะกลัวรูมเมทของเลย์จะตื่นขึ้นมาซะก่อน

                เลย์ที่เริ่มรู้สึกตัวก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นแล้วกระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับระยะสายตาให้คงที่ก่อนจะตกใจที่เห็นคนตรงหน้ามาอยู่ต่อหน้าตนเองทั้งๆ ที่ควรอยู่ชิงเต่าแท้ๆ

 

                “ลู่ฮาน..?”

                “ว่าไงเด็กดื้อ!” ลู่ฮานเรียกคนใต้ร่างอย่างนึกหมั่นไส้แล้วบีบจมูกเล็กๆ นั้นจนเลย์ถึงกับเบ้หน้าเล็กน้อย

                “มาได้ไงอ่า”

                “ก็เด็กน้อยคนไหนบ่นอยากกินเนื้อกวางละ” ลู่ฮานพูดพลางยิ้มกรุ่มกริ่มทำเอาคนใต้ร่างถึงกับอายจนหน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศ

                “ก็แค่พูดเล่นเฉยๆ นี่ -////-”

                “แต่พี่ไม่เล่นนี่”

 

                ลู่ฮานแสร้งพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมนั่งคร่อมร่างเลย์แล้วถอดเสื้อยืดตัวใหญ่ของตัวเองออกเผยให้เห็นรูปร่างที่ค่อนข้างดีเหมือนคนที่ดูแลตัวเองตลอดเวลาและบางจุดบนเนื้อตัวดูจะมีกล้ามเนื้อเล็กน้อยทำให้รู้เลยว่าเจ้าของร่างกายเพอร์เฟคนี้ออกกำลังกายบ่อยมากขนาดไหน

                เลย์มองรูปร่างของลู่ฮานตาไม่กระพริบ อดที่จะตกใจกับภาพตรงหน้าอย่างเสียไม่ได้

 

                “อะ...อะ...อาลู่ถอดเสื้อทำไมน่ะ! O////O”

                “ก็อี้ชิงอยากกินเนื้อกวางไม่ใช่หรอ ก็กินเลยสิ อะ อะ” ลู่ฮานไม่พูดเปล่า แถมยังพยายามดันร่างของตัวเองมาแนบชิดร่างของอี้ชิงจนอี้ชิงได้แต่ตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกอยู่ใต้ร่างลู่ฮาน

                “ลู่ฮานคนบ้า! ไม่กินหรอก!”

                “โห! เราก็อุตส่าห์บินมาหา หวังว่าจะโดนกินนะเนี้ย” คำพูดสองแง่สองง่ามของลู่ฮานทำให้อี้ชิงเขินจนไม่กล้าสบตากับคนด้านบน ได้แต่กำหมัดเล็กๆ ทุบไปที่แผงอกอย่างเขินอาย

                “ไม่กินหรอกๆ >////<”

 

 

 

 

 

 

                “งั้นถ้าอี้ชิงไม่ยอมกินเนื้อกวาง พี่จะกินเนื้ออี้ชิงแทนนะ ตกลงไหม..?”

 

 

 

 

 

 

                “ไม่เอา!” อี้ชิงรีบตอบปฏิเสธทันควันเมื่อเห็นลู่ฮานเริ่มซุกไซร้อยู่ใกล้ซอกคอ

               

 

 

 

 

 

                งั้นเราก็ต้องกินเนื้อกวางนะ”

               

 

 

 

 

 

 

 

                “มะ...ไม่เอาน่าลู่ฮาน...”

 

 

 

 

 

                “จะกินหรืออยากถูกกิน~”

 

 

 

 

 

 

 

                “…”

 

 

 

 

 

 

 

 

                “หื้ม? :)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ง่ำ~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                บรรยากาศความมืดทำให้เลย์ยิ่งรู้สึกถึงความกดดันชัดเจนมากยิ่งขึ้น ในเมื่อทางเลือกในตอนนี้มีไม่มาก ทำให้เลย์ตัดสินใจเอื้อมสองแขนเข้าไปกอดเอวบางของลู่ฮานแล้วรั้งเข้ามากอดพร้อมกับฝังเขี้ยวคมๆ บนเนื้อแน่นๆ ของลู่ฮานจนเจ้าตัวเบ้หน้าด้วยความเจ็บแสบเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ระบายยิ้มออกด้วยความขำขันแล้วค่อยๆ สอดมือเข้าไปใต้เสื้อกล้ามตัวบางของอี้ชิงแล้วลูบไล้แผ่นหลังขาวเนียนนุ่มไปมาเหมือนกำลังปลอบโยนแมวตัวน้อยๆ ที่ตอนนี้เนื้อตัวสั่นไปหมดด้วยความเขินอายอย่างปิดไม่มิด

                เลย์ที่จำใจฝังเขี้ยวลงบนไหล่กว้างของลู่ฮานในคราแรกก็ค่อยๆ ลืมตามองผลงานของตัวเองหลังจากถอดถอนเขี้ยวของตัวเองออกมา เลย์มองรอยฟันบนไหล่ของลู่ฮานด้วยความสำนึกผิด เมื่อลู่ฮานเห็นแววตาเศร้าสร้อยนั้นก็อดยิ้มขำไม่ได้กับท่าทางใสซื่อของคนตรงหน้าไม่ได้ ลู่ฮานดึงเลย์เข้าไปกอดแล้วกระชับอ้อมกอดแน่นๆ แล้วกระซิบเบาๆ เป็นคำปลอบใจลูกแมวตัวน้อยของตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

                ไม่เป็นไรนะแมวน้อย”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                “เพราะต่อจากนี้...”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                “ลู่ฮานจะเป็นคนกินอี้ชิงเอง :)

 
 
 
 
 
 
 
 
 
- - - - - - - - - - - - - - - - -
 
ปล. อาอี้ไม่น่ารอด 

Comment

Comment:

Tweet

ฟหกกดดเดเ้ว้
ฟส
โอ๊ยยยยยย ย  ฟินเว่อร์   ลู่เจ้าเล่ห์จริงเลย  อิอิ

#1 By wila-mango (103.7.57.18|124.120.193.135) on 2013-06-07 21:16