(fic KNB) 'Couple Day' Mido x Taka

posted on 16 Jun 2013 19:49 by wt00166160 in Fiction directory Fiction

Title : Couple Day

Fandom : Kuroko No Basket

Author :  Tienkha!

Pairing : Midorima x Takao

Talk : แต่งฟิคให้เพื่อน เพื่อนมันบ่นว่าวันที่ 10 เดือน 6 วันมิโดทาคา ไอ้เราก็ชอบๆ คู่นี้อยู่นะ ก็เลยตกลงแต่งให้แต่ว่าช่วงนั้นมันตรงวันไปค่ายเลยแต่งช้าแล้วก็แต่งเสร็จตั้งแต่วันศุกร์แล้วละ แต่ขี้เกียจรีไรท์ เพราะคิดว่าจะลงวันอาทิตย์ดึกๆ เพราะวันจันทร์เพื่อนมันไปค่าย ถ้ามันอ่านตอนดึกๆ จะได้มีกำลังใจ แต่เราไม่รู้ว่าเจ๊ไม่ว่างตอนดึกๆ เจ๊เค้าขอโต๊ดดดดดด คือตอนที่รู้รีบแก้คำผิดอย่างเร็วเลยอะ ตอนนี้คือสำนึกผิดอย่างรุนแรงมาก เจ๊เค้าขอโทษนะๆๆๆ แล้วก็สุขสันต์วันมิโดทาคาย้อนหลัง ขอให้สร้างโมเมนท์กันไปนานๆ นะจ้ะ ไม่สนุกอย่าว่ากันนะ 5555555555555555

 

 

 

 

 

 

                สายลมอ่อนๆ พัดพาเส้นผมสีเขียวสว่างปลิวไหวไปกับสายลม ใบหน้าคมคายรับกับดวงตาสีเขียวมรกตภายใต้กรอบแว่นทำให้บุคคลตรงหน้าช่างดูดีราวกับรูปปั้นที่ถูกรังสรรค์มาอย่างดีโดยช่างปั้นมือทอง ร่างสูงเจ้าของใบหน้าคมคายยกมือขึ้นมานวดบริเวณหางคิ้วแล้วค่อยๆ หลับตาสนิทเพื่อพักสายตา หลังจากที่เขาใช้เวลาก่อนหน้านี้ไปกับอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบในวันพรุ่งนี้

                หากโชคชะตาบอกว่าพรุ่งนี้เขาอาจจะสอบได้คะแนนที่ไม่ค่อยน่าเป็นห่วง เขาอาจจะไม่ต้องมานั่งอยู่บนดาดฟ้าแล้วเพ่งสายตาไปกับการไล่อ่านตัวหนังสือทีละตัวบนหนังสือเล่มหนา แต่โชคชะตากลับไม่ได้บอกอย่างนั้น โชคชะตาในวันพรุ่งนี้ดูแล้วไม่น่ารุ่งโรจน์เท่าที่ควรแถมเครื่องรางที่น่าจะช่วยแก้ขัดก็ดูจะหายากเสียเหลือเกิน เป็นเหตุให้เจ้าของร่างสูงอย่างมิโดริมะ ชินทาโร่ ต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งอ่านเจ้าหนังสือเล่มหนาหลายต่อหลายเล่มต่อไป

                “เฮ้อ...” มิโดริมะถอนหายใจออกมาอย่างแรงด้วยความเบื่อหน่าย มือข้างที่ถูกผ้าพันรอบนิ้วยกขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อนักเรียนให้คลายออกแล้วเอนตัวลงนอนลงกับพื้นของดาดฟ้าเพื่อพักผ่อนให้หายจากการเคร่งอ่านหนังสือเป็นเวลานาน

                ดูเหมือนว่าแสงแดดยามบ่ายจะไม่เป็นใจสักเท่าไหร่นัก ถึงได้สาดแสงลงมาอย่างไม่นึกเกรงใจคนด้านล่างเสียบ้าง มิโดริมะหยิบหนังสือข้างกายขึ้นมากางแล้ววางปรกใบหน้าคมคายของตนเองเพื่อป้องกันแสงแดดที่แรงจ้าเกินควร เมื่อรู้สึกว่าม่านตาที่ปิดสนิทจนมองทุกอย่างเป็นเพียงความมืด ไม่มีแสงใดเล็ดลอดเข้ามาให้รู้สึกไม่สบายตา สติทุกอย่างก็ค่อยๆ เลือนหายเข้าไปในห้วงแห่งนิทราช้าๆ....

 

                …

                ..

                .

            พรึ่บ!

                เพียงแค่เข้าสู่ห้วงแห่งนิทราไปได้ไม่เท่าใดนัก มิโดริมะก็ถูกใครบางคนเข้ามาก่อกวนเวลาพักผ่อนในอาณาเขตอันสงบเงียบที่เขา หนังสือเล่มหนาที่เขาใช้ป้องกันแสงแดดถูกยกออกจากใบหน้าของเขา ทำให้แสงแดดที่ก่อกวนเขาอยู่ก่อนหน้านี้กลับมาโจมตีเขาอีกครั้ง

                มิโดริมะทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจอยู่ในลำคอ ดวงตาที่ปิดสนิทค่อยๆ ลืมขึ้นมา คิ้วขมวดกันเป็นปม คำพูดมากมายที่กลั่นกรองไว้ในสมองกำลังจะถูกพ่นออกมาตำหนิคนที่กล้ามารบกวนเขา แต่หากมองผู้มาเยือนใหม่ชัดๆ ก็ทำให้เขาแทบจะกลืนคำพูดทุกอย่างลงไปแล้วทำหน้าดุใส่

 

                ขนาดเขาหนีขึ้นมาอยู่ดาดฟ้าแล้วแท้ๆ นะ ยังไม่วายถูกเจอตัวอีกจนได้ 

            จะมีสักครั้งไหมนะ...ที่คนอย่างทาคาโอะ คาซึนาริจะไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนบ้าง 

 

                “ชินจัง~” คนร่างเล็กพูดเสียงอ้อน ดวงตาหยีลงอย่างน่ารัก

                “หาเจอจนได้สินะ...” มิโดริมะพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจนัก เพราะเขาก็พอรู้อยู่แล้วแหละว่าหากเขาอยู่ที่ไหน คนอย่างทาคาโอะก็ต้องตามหาเขาเจอได้อยู่ร่ำไป

               

                ถึงแม้มันจะดูน่ารำคาญไปสักหน่อยสำหรับคนที่รักความสงบอย่างเขาที่ต้องอยู่กับคนไฮเปอร์อย่างทาคาโอะ  

            แต่การมีทาคาโอะอยู่ข้างๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องแย่เท่าใดนัก J 

 

                ร่างสูงลุกขึ้นมานั่งตามปกติ ใบหน้าสะบัดไปเพื่อจัดการผมที่ลงปรกบังใบหน้าเพื่อให้เข้าที่ คนขี้เล่นที่เห็นท่าทางดังนั้นกลับยิ่งขยี้ผมสีเขียวสว่างนั้นให้ยุ่งเข้าไปใหญ่

                “คิคิคิ”

                “หยุดน่า” มิโดริมะพูดห้ามปราม “วันนี้ทำไมนายดูมีความสุขเป็นพิเศษละ” มิโดริมะพูดถามถึงแม้คำถามนี้จะไม่ใช่คำถามที่ต้องถามเพราะคนอย่างทาคาโอะก็ดูจะมีความสุขไปเสียทุกวันนั้นแหละ มันคงไม่แปลกหรอกถ้าวันนี้เจ้าตัวจะดูคึกคักจนโอเว่อร์

                แต่คนที่เจอกัน ใกล้กันทุกวัน มันอดสงสัยไม่ได้นี่สิ...

                “เพราะใกล้ถึงวันพิเศษของเราสองคนแล้วไง ตื่นเต้นชะมัด XD” ทาคาโอะพูดออกมาด้วยท่าทางตื่นเต้นสุดขีด ร่างกายดุ๊กดิ๊กไปมาอย่างมีความสุข

                “หืม...? วันพิเศษ?”

                ทาคาโอะมีท่าทางขัดใจเล็กน้อย ที่เห็นคนตัวโตไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับวันพิเศษสำหรับเขาสองคนที่ใกล้มาถึงนี้เลยสักนิด ต่างจากทาคาโอะที่ดูจะมีความสุขเป็นพิเศษ จะไม่ให้มีความสุขได้ยังไง วันคู่ของเขากับเอซของทีมเชียวนะ แค่คิดก็รู้สึกว่าเจ๋งสุดๆ แล้ว

                “วันพิเศษก็คือวันคู่ของเราไง อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันที่ 10 เดือน 6 ไง เหมือนเบอร์เสื้อของเราเลย เจ๋งใช่ไหมล๊า~” ทาคาโอะพูดด้วยท่าทางตื่นเต้นสุดขีด ก้นแทบจะไม่ติดกับพื้น เมื่อคิดถึงเรื่องที่เขากำลังจะบอกคนตรงหน้า ก็รู้สึกใจเต้นแรงจนทำตัวไม่ถูกจะแย่แล้ว

                “อ๋อ... เรื่องนั้นเองหรอ”

                “เข้าใจแล้วใช่ไหมละ งั้นพรุ่งนี้เราป- ....^O^”

 

                “ไร้สาระน่า!”

 

                …

                ..

                .

 

                ราวกับโลกทั้งโลกหยุดหมุน สรรพสิ่งค้างนิ่งไม่ไหวติ่ง ร่างทั้งร่างของทาคาโอะแทบทรงตัวไม่อยู่เมื่อได้ยินประโยคที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากของคนตรงหน้า ทาคาโอะมองหน้าคนตรงหน้านิ่งอย่างไม่เข้าใจนักหรือทาคาโอะอาจจะมองโลกในแง่ดีเกินไป วันที่สิบเดือนหกมันก็แค่วันธรรมดาสินะ ไม่ได้พิเศษอะไรขนาดนั้นจริงๆ สินะ...

                คงเป็นอย่างนั้นแหละ...

                ทาคาโอะได้แต่นิ่งเงียบไม่กล้าพูดอะไร เพราะไม่รู้จะรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไรดี อาจเป็นเพราะเขาไม่ทันเตรียมใจกับประโยคที่พุ่งตรงราวกับคมหอกของคนตรงหน้า เพราะเขาเพียงคิดว่ามิโดริมะอาจจะตื่นเต้นและรู้สึกพิเศษเหมือนเขา สงสัยทาคาโอะคงเข้าข้างตัวเองมากไป

                ฮ่ะ... ฮ่ะ...

                “นั้นสิ! ไร้สาระจริงๆ นั้นแหละชินจัง ฮ่ะๆๆๆๆ” ดูเหมือนบรรยากาศรอบข้างดูจะอึดอัดเกินไปนัก ทาคาโอะรีบปรับอารมณ์ตัวเองให้กลับคืนสู่ปกติแล้วฉีกยิ้มกว้างตามสไตล์พร้อมหัวเราะร่วนๆ ราวกับเรื่องที่พูดเมื่อกี้มันก็แค่เรื่องโจ๊กขำๆ ไม่น่าใส่ใจมากนัก

                “รู้ก็ดีแล้วนี่แล้วพรุ่งนี้สอบนายอ่านหนังสือหรือยังทาคาโอะ ถ้ายังก็อ่านซะนะ อ่านตามที่ฉันคั่นไว้นั้นแหละ” มิโดริมะพูดสั่งจากนั้นก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมวางหนังสือเล่มหนาลงข้างตัวทาคาโอะแล้วเดินออกจากบริเวณนี้ไป

                ทาคาโอะมองหนังสือเล่มโตสองสองเล่มด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ถึงแม้เวลาอย่างนี้มิโดริมะก็ยังคงเป็นห่วงเขาแถมยังเน้นหัวข้อสำคัญที่ออกสอบให้อีกต่างหาก ถึงแม้อยากจะน้อยใจคนที่เพิ่งจากไปเรื่องที่มิโดริมะไม่ได้ให้ความสำคัญกับวันคู่ของเขาทั้งสองเท่าใดนัก แต่ทาคาโอะก็ไม่กล้าจะไปน้อยใจคนอย่างมิโดริมะหรอก เพราะมิโดริมะคือเอซของทีม คือคนที่สุดยอดอย่างไงละ หากมิโดริมะบอกว่าไร้สาระ มันคงไร้สาระจริงๆ นั้นแหละ เขาต่างหากที่บ้าบอที่ไปให้ความสำคัญกับตัวเลขตรงวันที่มากเกินไป ทั้งๆ ที่อีกคนนึงไม่ได้ให้ความสำคัญกับมันเลย...

 

 

 

 

                จริงหรอ?

 

- - - - - - - - - 

 

            กริ๊ง~!

            เสียงกริ่งบ่งบอกเวลาดังขึ้นท่ามกลางของตึงเครียดภายในห้องเรียน อาจารย์พูดสั่งให้นักเรียนทั้งหมดลุกขึ้นมาส่งข้อความ นักเรียนทั้งหมดปฏิบัติอย่างว่าง่ายแม้ในใจของนักเรียนบางคนจะค้านอยู่ลึกๆ เพราะยังทำข้อสอบไม่เสร็จบ้างก็ทำไม่ได้ หากแต่คนบางคนที่ทำเสร็จภายในเวลาที่กำหนดอย่างมิโดริมะ ชินทาโร่กลับเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกจากห้องด้วยท่าทางสบายใจแล้วยืนหลังพิงกำแพงอยู่หน้าห้องราวกับรอใครบางคนด้วยท่าทีสบายๆ

                สักพักคนตัวเล็กน่ารักที่ร่างสูงของมิโดริมะกำลังยืนคอยก็ก้าวเดินออกมาจากห้องด้วยใบหน้าเลื่อยลอยจนหน้าผิดสังเกต มิโดริมะจับจ้องไปที่ใบหน้าของทาคาโอะอย่างไม่ละสายตาด้วยความเป็นห่วง ยิ่งเห็นทาคาโอะไม่เข้ามาทักเขาเหมือนอย่างที่เคยทำเฉกเช่นทุกวัน ยิ่งทำให้ผิดสังเกตเข้าไปใหญ่

                ทำข้อสอบไม่ได้หรือไง

                แม้มิโดริมะจะหยิ่งทะนงตนมากเพียงไหนก็ตาม เขาก็ไม่อยากจะปล่อยความสงสัยไว้อย่างนั้นเท่าใดนัก ร่างสูงก้าวขายาวตามร่างเล็กไป วางมือลงบนหัวไหล่ของทาคาโอะเพื่อเรียก แต่ยังไม่ใดได้ส่งเสียงเท่าใดนัก ร่างกายเล็กก็สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจราวกับเจอสิ่งลี้ลับ ทาคาโอะรีบหันหน้ากลับมามองแล้วถอยหลังพรืดหนีโดยทันที

                “อ๊ะ!”

                “เป็นอะไร ทำอย่างกับเจอภูติผีประจำโรงเรียนงั้นแหละ” มิโดริมะพูดติดตลก

                “เปล่านี่...” ทาคาโอะพูดปฏิเสธ ใบหน้าก้มงุดไม่มองผู้ร่วมสนทนาอีกคน สร้างความแปลกใจให้กับมิโดริมะเป็นอย่างมากถึงมากที่สุด

                มิโดริมะมองท่าทางของคนตัวเล็กเพื่อสังเกตท่าทางแต่ดูเหมือนยิ่งมองทาคาโอะยิ่งหลบสายตาของเขา ทำให้เขาตัดสินใจยื่นมือของตัวเองขึ้นมาสัมผัสใบหน้าน่ารักแล้วค่อยๆ เชิดขึ้นมาให้สบตาของกันและกัน แต่เพียงวูบเดียวสายตาที่สายตาสอดประสานกัน นัยน์ตาสีครามวูบไหวเพียงเล็กน้อยพร้อมกับร่างเล็กที่ผละหนีออกจากสัมผัสอ่อนนุ่มแล้วเดินจากไปทิ้งไว้แต่เครื่องหมายคำถามที่ถูกเขียนในความคิดของมิโดริมะไม่รู้หยุด

                หากมิโดริมะไม่ได้โง่จนเกินไป... ตอนนี้ทาคาโอะมีท่าทีแปลกๆ ใช่ไหม?

                มิโดริมะนึกย้อนกลับไปคิดถึงเหตุการณ์ผ่านๆ มา ว่าทำไมทาคาโอะถึงมีท่าทีว่างเปล่าแบบนี้ ซึ่งแตกต่างจากตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเสียมากๆ ผู้ชายที่ดูจะมีแต่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มจริงใจ บัดนี้รอยยิ้มนั้นกลับถูกฉาบทับด้วยใบหน้าเหม่อลอย

 

                ไม่ชอบเลย... ไม่ชอบ. 

            ทาคาโอะเหมาะกับใบหน้ายิ้มแย้มที่สุดแล้ว สิ่งใดกันคือสิ่งที่พรากรอยยิ้มที่สดใสนั้นไปนะ?

 

                มิโดริมะคิดซ้ำไปซ้ำมาอย่างเบื่อหน่าย ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นมาขยี้ผมสีเขียวประกายเรืองรองของตัวเองอย่างหงุดหงิด ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองต้องหงุดหงิดเรื่องของคนอื่นด้วย ไม่รู้ทำไมต้องใส่ใจเรื่องพวกนี้ขนาดนี้ ก็แค่ทาคาโอะไม่ร่าเริงเหมือนก่อนเท่านั้นเอง

                แต่ถึงแม้จะบอกว่าเป็นปัญหาเล็กน้อยเท่านั้นเอง แต่ทำไมรู้สึกหัวใจกลับคัดค้านว่ามันคือปัญหาใหญ่กันนะ?

                อ่า... ไม่รู้แล้ว!